Zeilmeisje Laura Dekker was vanmorgen weer in het nieuws. Jeugdzorg wil haar toezicht verlengen. Waarom? Wat heeft ze dan verkeerd gedaan vraag ik me steeds weer af en ik kan maar een antwoord bedenken. Ze heeft haar droom met ons gedeeld. Dat is volgens mij haar enige “foutâ€. En kennelijk mag je jouw eigen droom niet leven.
Nee… voor je eigen bestwil zal een ander wel bepalen wat heel goed van jou is.
Over jeugdzorg hoor je wel meer bizarre verhalen.
Laura wordt onderzocht en geobserveerd om te onderzoeken of ze wel capabel is om haar droom, solo de wereld over zeilen, uit te kunnen voeren. Volgens jeugdzorg is ze nog niet zo ver. Maar ja… hoe zouden wij het vinden als er dagelijks iemand met jou leven loopt te bemoeien, omdat je een droom hebt die andere mensen niet (kunnen) begrijpen.
En zolang we niet eens aan iemand kunnen uitleggen hoe we ons werkelijk voelen (en dat kunnen we niet; woorden zijn daarvoor niet toerijkend en termen als “goed” of “gaat wel” zeggen eigenlijk niets), hoe kan je dan aan iemand uitleggen dat je die droom werkelijk wilt verwezenlijken. Zeker als die iemand nog nooit iets vergelijkbaars heeft gevoeld.
En dan de psychologen. Die hebben het idee dat ze zo een meisje kunnen inschatten, waarbij zij zich meestal beroepen op statistieken en patronen die ze hebben leren herkennen. Het gaat dus niet om het individu Laura Dekker, maar om gemiddelden en patronen. En kan je jezelf voorstellen dat ze dan ook niet heel enthousiast is tegen die mensen, die haar droom absoluut niet kunnen begrijpen en eigenlijk afkeuren en beoordelen als een psychologische afwijking. Dat zouden wij toch ook niet kunnen en al helemaal niet als we weten dat er niets mis is met ons.
En nu is ze, volgens jeugdzorg, nog niet aan die reis toe. Dat vind Ãk niet gek. Ik zou ook behoorlijk down worden als men mijn (geestelijke en fysieke) vrijheid continue beperkt en mij probeert steeds weer met gesprekken en testen te analyseren.
Laura is volgens mij gewoon een verstandig meisje en geen tbs-ser. Ze heeft nog nooit iemand kwaad gedaan of maar iets anders verkeerds. Ze is niet onstabiel. Het is geen probleemkind. Waarom dan jeugdzorg? Ze heeft een droom…
Er wordt geroepen dat de risico’s te hoog zijn. Wellicht, maar je leeft wel en leert meer dan wie dan ook. Levensgevaarlijk? Dat zal soms zeker. Het verkeer is soms ook levensgevaarlijk en jaarlijks sneuvelen daar helaas ook veel jonge mensen. Soms zelf veroorzaakt en soms door anderen. Veel slachtoffers vallen door een tijdelijk gebrek aan aandacht, omdat er zoveel afleidingen zijn. Solo de wereld rond is focussen op dat ene doel. Misschien zijn die risico’s dan wel minder groot.
Gevaarlijk? Ja, maar nu leeft ze helemaal niet meer.
Vergelijk het maar met berg beklimmen. De meeste mensen vinden dat gevaarlijk, maar gek genoeg vallen er jaarlijks onder de bergwandelaars percentueel veel meer slachtoffers dan onder de klimmers. Waarom? Zij nemen risico’s die ze zich bewust zijn en daarom maken ze minder fouten, stellen hogere eisen, en zijn compleet gefocust op het halen van hun doel. Veilig naar de top; hun droom!
En een fout van veel volwassen… We onderschatten kinderen vaak en projecteren ons eigen overmogen op hun.
Ben je dan 18 jaar dan schijn je in ene wel verstandig genoeg te zijn en mag je “allesâ€. Nou ik ken zat volwassenen die dit niet aan zouden kunnen. Maar ik ken ook een paar jonge mensen die zoiets wel zouden kunnen.
Zeilmeisje Laura! Je bent mijn dochter niet en de wereld zal dus wel zeggen dat ik gemakkelijk praten heb, omdat mijn meiden dit niet willen, maar mijn steun heb je. Ik denk dat ik je droom begrijp en dat die ook geleefd zou moeten worden.