Burned Out; een goede of juist geen goede werknemer?

Geplaatst door:

Wij hebben twee dochters die beide management opleidingen doen. En beide hebben natuurlijk docenten die gedeeltelijk uit de managementwereld komen. En allemaal claimen ze het te snappen en tocht spreken vele elkaar op verschillende vlakken tegen.
Echter één van de docenten (een jurist, maar dit details is waarschijnlijk niet relevant ) deed wel een hele boute uitspraak. Tijdens een van zijn college’s zei hij tegen de groep (let op; de managers van de toekomst) dat ze werknemers die neigen naar burn-out zo snel mogelijk moesten dumpen. “Daar heb je niets aan, want dat zijn slechte werknemers” op iets in die strekking was zijn ‘bescheiden’ mening.

Maar is dit ook zo. Kunnen we die werknemers als slechte bestempelen. Persoonlijk denk ik het tegendeel, maar omdat te onderbouwen zal ik eerst even proberen uit te leggen wat een burn-out is en wat voor mensen in potentie een meer kwetsbaar karakter hebben.

Een burn-out wil letterlijk zeggen dat die mensen zijn opgebrand. Kennelijk waren ze niet meer in staat op tijd bij te tanken. Dat doen we als we ontspannen, luieren en slapen. Tijdens een burn-out slapen de mensen vaak slecht en kort, omdat ze nog steeds bezig zijn met wat ze allemaal nog moeten en willen. En als ze dan in slaap vallen, dan slapen ze vaak een onrustig (lees actieve) slaap, dat ook niet leidt tot voldoende compensatie van een drukke dag.

Maar wat drijf deze mensen dan tot als maar werken en doorgaan. Daarvoor zijn verschillenden redenen.
Mensen zijn perfectionistisch. Dat zijn diegene die een sterke of overmatige drive hebben met betrekking tot de kwaliteit van de producten die zij moeten leveren of naar hun productiviteit.
Mensen die een bepaalde mate van eigenwijs zijn. Daarmee wil ik zeggen dat ze te trots zijn om hulp te aanvaarden en eigenlijk alles zelf willen doen of oplossen. Dit is vaak een drive naar bewondering en erkenning.
Mensen die idealistisch zijn. Die hebben grote (vaak niet realistische) verwachtingen van hun werk en de erkenning die zij daarvoor denken te gaan krijgen. Als dat niet voldoende wordt beantwoord (en dat kan bijna niet anders) dan raakt dat verlangen gefrustreerd wat voor die persoon leidt tot ernstige stress.

Dit lijke negatieve eigenschappen, maar door diezelfde eigenschappen zijn het over het algemeen héél toegewijde werkers die het niet zo nauw nemen met de tijd die ze daarin investeren. Een uurtje, avondje of weekendje extra is geen enkel probleem om hun eigen doelstellingen te halen. Let op! Die doelstellingen dragen in de tussentijd enorm bij aan de doelstellingen van hun werkgever, want daar is het waar ze zichzelf op den duur vaak in verliezen. Ze werken dus als paarden. Hoe zo slechte werknemer.

Los van de discussie of ze de verkeerde drive hebben (want waarom doe jij precies het werk wat je doet; de meesten om geld te verdienen) zijn ze dus dag en nacht bezich of het niet nog beter of meer kan. Dat houdt natuurlijk niemand vol, maar in het begin zijn ze productiever dan wie dan ook.

Dus lijken het juist prima medewerkers.
Het enige wat een werkgever nu moet kunnen of doen is dat op tijd zien te herkennen en ze op een gepaste manier af te remmen tot een normaal niveau. Dat blijven ze heel en door de juiste erkenning en begeleiding blijven ze door hun karakter eigenschappen vaak ongelofelijk gecommitteerd.

Dit verhaal gaat natuurlijk niet in 100% van de gevallen op, maar misschien zijn die werknemers wel de beste die je krijgen kan. Een werkgever of manager heeft (ook wettelijk) de verantwoordelijkheid voor het welzijn van zijn mensen. Dus niet uitbuiten en afbranden, maar juist koesteren en begeleiden. Dat is op den duur veel goedkoper en rendabeler en houdt ook de werknemer heel en gelukkig.

Vreemd dat sommige docenten daar dan zo bekrompen naar kijken. En die leiden onze toekomst op. Hmmmm…. Zorgelijk .

Voor meer info zie ook: www.burnin.nl

5

Over de auteur:

  Related Posts

Comments

  1. Kalinka  januari 13, 2011

    Wat kwalijk zeg, die uitspraak! Gevalletje van ‘onwetend’…

  2. Frank R.  mei 21, 2011

    Maar kunnen we dat dan ”kwalijk” noemen als dit persoon in onwetendheid is?

    Dat was mijn vraag tussendoor.

    mvg

  3. Isvarananda  mei 21, 2011

    Op zich heb je gelijk Frank, maar wat dan wellicht is kwalijk te nemen is dat men zich kennelijk niet wil verdiepen in een ander. Daardoor verdwijnt de interesse en het respect. Dat is wel zorgelijk. En al helemaal als het mensen betreft die de nieuwe generatie moet klaarstomen voor de maatschappij. Die zouden zeker beter moeten weten of in ieder geval geïnteresseerd zijn.

  4. Frank R.  mei 22, 2011

    Beste Peter, Uw Antwoord bezit zoals gewoonlijk een behoorlijk goed onderbouwde kern van inzicht.

    Maar ik heb nog niet het antwoord gevonden waar ik naar doel in deze maatschapij. Misschien wil dit persoon zich wel verdiepen maar weet hij/zei niet anders. Ik richt me nu tot uw zin; dat men zich kennelijk niet wil verdiepen in een ander. Als dit persoon niet weet wat hij/zij ”fout” doet, hoe moet dat persoon dat weten wat ”goed of ” fout ” is ?

    Ik hoor hier graag meer over

    Met zeer vriendelijke groet Frank Roelofsma

  5. Isvarananda  mei 23, 2011

    Beste Frank,

    Dank voor je reactie en fijn dat je er zo goed over nadenkt.

    De maatschappij lijkt steeds harder te worden en steeds meer mensen hebben een mening of een oordeel over ander. Dat heeft weer de maken met de sterke individualisering van de laatste decenia. Daarin is de trend dat je als individu steeds belangrijker wordt en dat resulteerd dat steeds meer mensen hun wereldbeeld daaraan aanpassen. Zij geloven dat zij het allemaal goed zien. Dat komt door onwetendheid.

    Voorbeeld. De kranten staan vol met berichten over vernielingen, diefstal en mishandeling. Dat keuren we als mensen niet goed en als de daders gepakt worden, dan worden ze aangesproken op hun verantwoordelijkheid. Kortom ze moeten meestal voor de rechter komen en krijgen een straf. Die daden (en ook onverschilligheid daarover) komen echter ook voort uit onwetendheid, maar in zo’n geval nemen we het de daders wel kwalijk.

    Als je ondoordachte of pijnlijke dingen roept dan is dat in principe precies hetzelfde. Je hebt dan welliswaar de vrijheid om te vinden en te zeggen wat je wil, maar ook dan ben je zelf verantwoordelijk voor de gevolgen. Men kan zich dus nooit verschuilen achter onwetendheid. Men blijft altijd verantwoordelijk voor zijn eigen daden.

    Door de verregaande individualisering van deze tijd lijkt men zich wel alles te kunnen permiteren en is dan verbaasd over de gevolgen. Echter als je een beetje om je heen wil kijken krijg je als snel door dat niemand in de wereld exact hetzelfde wereldbeeld heeft (met wereldbeeld bedoel ik dat men denkt te weten hoe alles in de wereld in elkaar steekt). Als niemand nu precies hetzelfde vindt/denkt dan kan je ervan uitgaan dat van geen van ons het helemaal juiste wereldbeeld heeft. En dat maakt dan weer dat je wat meer belangstelling voor elkaar zou moeten willen hebben, om erachter te komen waarom het beeld van een ander afwijkt van dat van jezelf. Daar start de interesse. Je hoeft het niet eens te worden, maar je kan wel begrip hebben voor andermans mening als je weet waar die vandaan komt.

    Als iedereen dat zou doen, dan zou de maatschappij al een stuk leuker en gemakkelijker worden.
    Ik hoop dat dit een beetje helpt.